ฉันนั่งมองใครหลายคนเดินผ่านไปในชีวิต

       ในมุมนี้....ฉันได้แต่เฝ้ารอใครสักคน

       คนที่ไม่ใช่แค่เพียงเดินผ่าน...ไปเท่านั้น

       แต่ใครสักคน...ที่รับรู้ได้ว่ายังมีฉันอยู่ตรงนี้

       บางที...ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเป็นอากาศ

       ลอยเคว้งคว้างยากที่ใครจะได้สังเกตเห็น

       ก็ไม่แปลกใจหากว่าฉันจะไม่ได้อยู่ในสายตาใคร...

       ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็ดูมีความสุขดี

       มีรอยยิ้มสดใสที่มอบให้กับคนข้างๆ

       แต่ฉันเองกลับรู้สึกเหงาใจ...

       เมื่อมองไปแล้วไม่เคยพบเจอใคร

       ได้แต่หวังว่าคงมีใครคนนั้น...

       ใครสักคน...ที่จะทำให้เรารู้สึกได้เหมือนกัน

       คอยแต่ถามตัวเองในวันที่เดียวดาย...

       ว่าอีกนานแค่ไหน...ที่ใจต้องเฝ้าคอย

       และ...คน-คนนั้นของฉันจะมีอยู่จริงหรือเปล่า